ஸ்ரீ மத் நாராயணீயம் - தசகம் 32 அம்பரீஷ சரித்திரம்
वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात-
नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीष: ।
सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे
त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥१॥
வைவஸ்வதாக்₂யமநுபுத்ரநபா₄க₃ஜாத-
நாபா₄க₃நாமகநரேந்த்₃ரஸுதோ(அ)ம்ப₃ரீஷ: |
ஸப்தார்ணவாவ்ருதமஹீத₃யிதோ(அ)பி ரேமே
த்வத்ஸங்கி₃ஷு த்வயி ச மக்₃நமநாஸ்ஸதை₃வ || 1||
1. வைவஸ்வத மனுவின் பிள்ளை நபகன். அவனுடைய பிள்ளை நாபாகன். அவனுக்கு அம்பரீஷன் என்ற மகன் பிறந்தான். அவன் ஏழு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமிக்குத் தலைவனாக இருந்தான். இருப்பினும், உன்னிடத்திலும், உன் பக்தர்களிடத்திலும் அன்பு கொண்டு வாழ்ந்து வந்தான்.
त्वत्प्रीतये सकलमेव वितन्वतोऽस्य
भक्त्यैव देव नचिरादभृथा: प्रसादम् ।
येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं
चक्रं भवान् प्रविततार सहस्रधारम् ॥२॥
த்வத்ப்ரீதயே ஸகலமேவ விதந்வதோ(அ)ஸ்ய
ப₄க்த்யைவ தே₃வ நசிராத₃ப்₄ருதா₂: ப்ரஸாத₃ம் |
யேநாஸ்ய யாசநம்ருதே(அ)ப்யபி₄ரக்ஷணார்த₂ம்
சக்ரம் ப₄வாந் ப்ரவிததார ஸஹஸ்ரதா₄ரம் || 2||
2. தேவனே! உநிடம் கொண்ட பக்தியால், அனைத்து கர்மங்களையும் ஒன்று விடாமல் செய்தான். அவன் கேட்காமலேயே, அவனைக் காப்பதற்கு, ஆயிரக்கணக்கான முனைகளையுடைய உன் சக்ராயுதத்தை அவனுக்கு அளித்தாய்.
स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं
वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।
पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्
पूजां द्विजेषु विसृजन् पशुषष्टिकोटिम् ॥३॥
ஸ த்₃வாத₃ஶீவ்ரதமதோ₂ ப₄வத₃ர்சநார்த₂ம்
வர்ஷம் த₃தௌ₄ மது₄வநே யமுநோபகண்டே₂ |
பத்ந்யா ஸமம் ஸுமநஸா மஹதீம் விதந்வந்
பூஜாம் த்₃விஜேஷு விஸ்ருஜந் பஶுஷஷ்டிகோடிம் || 3||
3. பிறகு, அம்பரீஷன், யமுனைக் கரையில் உள்ள மதுவனத்தில், நற்குணங்கள் கொண்ட தன் மனைவியுடன் உன்னைப் பூஜித்து வந்தான். அறுபது கோடிப் பசுக்களை வேதமறிந்தவர்களுக்குத் தானம் செய்தான். ஒரு வருட காலம் துவாதசி விரதத்தை அனுஷ்டித்துத்து உன்னைப் பூஜித்து வந்தான்.
तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते
दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।
भोक्तुं वृतश्चस नृपेण परार्तिशीलो
मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥४॥
தத்ராத₂ பாரணதி₃நே ப₄வத₃ர்சநாந்தே
து₃ர்வாஸஸா(அ)ஸ்ய முநிநா ப₄வநம் ப்ரபேதே₃ |
போ₄க்தும் வ்ருதஶ்சஸ ந்ருபேண பரார்திஶீலோ
மந்த₃ம் ஜகா₃ம யமுநாம் நியமாந்விதா₄ஸ்யந் || 4||
4. விரதம் முடிந்து பாரணை செய்ய வேண்டிய நாளில் துர்வாசர் அம்பரீஷனின் மதுவனத்திற்கு வந்தார். அம்பரீஷன் அவரிடம் போஜனம் செய்ய வேண்டினான். விரைவில் கோபம் கொள்ளும் அவரும் சம்மதித்து, மெதுவே யமுனை நதிக்குச் சென்றார்.
राज्ञाऽथ पारणमुहूर्तसमाप्तिखेदा-
द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।
प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्
क्षिप्यन् क्रुधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥५॥
ராஜ்ஞா(அ)த₂ பாரணமுஹூர்தஸமாப்திகே₂தா₃-
த்₃வாரைவ பாரணமகாரி ப₄வத்பரேண |
ப்ராப்தோ முநிஸ்தத₃த₂ தி₃வ்யத்₃ருஶா விஜாநந்
க்ஷிப்யந் க்ருதோ₄த்₃த்₄ருதஜடோ விததாந க்ருத்யாம் || 5||
5. அரசனான அம்பரீஷன், பாரணை செய்ய வேண்டிய திதி முடியப் போகிறதே என்ற கவலையில் தீர்த்தத்தைக் குடித்துப் பாரணையை முடித்தான். ஞான திருஷ்டியால் அதை அறிந்த முனிவர், கோபத்துடன் கடுஞ்சொற்களால் அம்பரீஷனைத் தூஷித்து, தன்னுடைய ஜடையைப் பிய்த்து எறிந்து அதிலிருந்து ‘க்ருத்யை’ என்ற துர்தேவதையை உண்டாக்கினார்.
कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती-
मग्रेऽभिवीक्ष्यनृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।
त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते
कृत्यानलं शलभयन् मुनिमन्वधावीत् ॥६॥
க்ருத்யாம் ச தாமஸித₄ராம் பு₄வநம் த₃ஹந்தீ-
மக்₃ரே(அ)பி₄வீக்ஷ்யந்ருபதிர்ந பதா₃ச்சகம்பே |
த்வத்₃ப₄க்தபா₃த₄மபி₄வீக்ஷ்ய ஸுத₃ர்ஶநம் தே
க்ருத்யாநலம் ஶலப₄யந் முநிமந்வதா₄வீத் || 6||
6. கையில் கத்தியுடன், உலகங்களை எரிக்கும் அந்த துர்தேவதையை நேரில் கண்ட அம்பரீஷன் சிறிதும் நகராமல் இருந்தான். சுதர்சன சக்கரமானது, அவனுக்கு நேர்ந்த தீங்கைப் பார்த்து அந்த க்ருத்யையை அழித்து, துர்வாசரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது.
धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्
विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान् विरिञ्चम् ।
क: कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्त:
शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥७॥
தா₄வந்நஶேஷபு₄வநேஷு பி₄யா ஸ பஶ்யந்
விஶ்வத்ர சக்ரமபி தே க₃தவாந் விரிஞ்சம் |
க: காலசக்ரமதிலங்க₄யதீத்யபாஸ்த:
ஶர்வம் யயௌ ஸ ச ப₄வந்தமவந்த₃தைவ || 7||
7. பயத்தினால் முனிவர் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஓடினார். எல்லா இடத்திற்கும் சக்ராயுதம் பின்தொடர்ந்ததைக் கண்டு பிரமனை சரணடைந்தார். காலச்சக்கரத்தை யாரால் எதிர்க்க முடியும் என்று பிரம்மதேவர் முனிவரை அனுப்பி விட்டார். பிறகு, பரமசிவனிடம் சென்றார். அவரும் உன்னை சரணடைய உபதேசம் செய்தார்.
भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं
प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदास: ।
ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं
याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥८॥
பூ₄யோ ப₄வந்நிலயமேத்ய முநிம் நமந்தம்
ப்ரோசே ப₄வாநஹம்ருஷே நநு ப₄க்ததா₃ஸ: |
ஜ்ஞாநம் தபஶ்ச விநயாந்விதமேவ மாந்யம்
யாஹ்யம்ப₃ரீஷபத₃மேவ ப₄ஜேதி பூ₄மந் || 8||
8. எங்கும் நிறைந்தவனே! கடைசியாக முனிவர் வைகுண்டத்தை அடைந்து உன்னைச் சரணடைந்தார். நீ,"முனிவரே! நான் பக்தர்களுக்கு அடியவன். அறிவும், தவமும் அகங்காரமில்லாமல் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் அம்பரீஷனையே சரணடையுங்கள்"என்று சொன்னாய்.
तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो
राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।
चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै
त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥९॥
தாவத்ஸமேத்ய முநிநா ஸ க்₃ருஹீதபாதோ₃
ராஜா(அ)பஸ்ருத்ய ப₄வத₃ஸ்த்ரமஸாவநௌஷீத் |
சக்ரே க₃தே முநிரதா₃த₃கி₂லாஶிஷோ(அ)ஸ்மை
த்வத்₃ப₄க்திமாக₃ஸி க்ருதே(அ)பி க்ருபாம் ச ஶம்ஸந் || 9||
9. முனிவரும் அம்பரீஷனின் கால்களைப் பற்றினார். அவன் விலகி, சக்ராயுதத்தைத் துதிக்க, அது திரும்பிச் சென்றது. துர்வாசர், அம்பரீஷனின் பக்தியையும், தீங்கு செய்தவர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் குணத்தையும் மெச்சி அவனை ஆசீர்வதித்தார்.
राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्
सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन् प्रसन्नम् ।
भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभू-
त्सायुज्यमाप च स मां पवनेश पाया: ॥१०॥
ராஜா ப்ரதீக்ஷ்ய முநிமேகஸமாமநாஶ்வாந்
ஸம்போ₄ஜ்ய ஸாது₄ தம்ருஷிம் விஸ்ருஜந் ப்ரஸந்நம் |
பு₄க்த்வா ஸ்வயம் த்வயி ததோ(அ)பி த்₃ருட₄ம் ரதோ(அ)பூ₄-
த்ஸாயுஜ்யமாப ச ஸ மாம் பவநேஶ பாயா: || 10||
10. அம்பரீஷன், ஒரு வருடம் துர்வாசரை எதிர்பார்த்து, உண்ணாமல் விரதமிருந்து, அவர் வந்ததும் அவருக்கு உணவளித்து, வழியனுப்பி, பிறகு பாரணை செய்தான். முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாய்த் உன்னிடம் பக்தி கொண்டு முடிவில் உன்னை அடைந்தான். அத்தகைய மகிமை வாய்ந்த குருவாயூரப்பா! என்னைக் காக்க வேண்டும்.=====================================================
Comments
‘Shiva’ is a general name of Lord Shiva and means ‘the auspicious one’ or ‘the benevolent one’.
It can be used interchangeably with any of the following names/forms of Lord that I will mention.
Each form represents a different manifestations of the same Lord Shiva, according to time/leelas and function.
Sadashiva
The eternal, supreme, personal form of Lord Shiva with 5 faces:
Satyojata - representing Sadashiva’s power of creation (associated with Lord Brahma)
Vamadeva - representing Sadashiva's power of preservation (associated with Lord Vishnu)
Aghora - representing Sadashiva’s power of destruction (associated with Lord Rudra)
Tatpurusha - representing Sadashiva’s power of concealment (similar to Vaishnava concept of Lord Vishnu and His Yogmaya)
Ishana - representing Sadashiva’s power of grace or revelation
This is recognised as the Supreme Masculine Personality by Shaivas and Shaktas (even some Vaishnavas - e.g. Gaudiya Vaishnavas see Hari-Hara abheda only between Sadashiva and Vishnu).
The eternal, supreme, impersonal, formless aspect of Lord Shiva, represented by the Shivalingam.
The Shivalingam is based on the Puranic story where Lord Shiva appeared to Lord Vishnu and Lord Brahma as a lingam of limitless fire.
“Brahmā said: In the meantime a brilliant Liṅga appeared in front of us (Brahmā & Viṣṇu) in order to suppress our argument and enlighten us. It had thousands of clusters of flames. It was stable, with no decline or increase. It had neither a beginning nor an end nor a middle. It was incomparable, inexplicable, and indistinct. It was the source of the universe.” - Linga Purana, Uttarabhāga, 17.33-35
“A verbal dispute between Brahmā and Viṣṇu arose thus. In order to dispel their arrogance and to enlighten them, the wonderful Liṅga of the lord appeared in between them. It had thousands of flames. It was incomprehensible and incomparable. It did not increase or decrease. It had no beginning, no middle, no end.” - Shiva Purana, Vāyavīya-saṃhitā (2), Chapter 34
The destructive aspect of Lord Shiva, who is described being ‘born’ as a child of Lord Brahma’s anger.
He is called ‘Rudra’ as He cried at the time He manifested.
“Thereafter Brahmā said: O chief of the demigods, you shall be called by the name Rudra by all people because you have so anxiously cried.” - Srimad Bhagavatam 3.12.10
Others have interpreted, He is called ‘Rudra’ as He cries in compassion for the embodied souls.
Lord Rudra is the primal Rudra – who in turn gives rise to the remaining other Rudras who all have destructive capabilities.
In this leela, Lord Rudra shows Lord Brahma His true capacity, though manifesting as His son:
“The most powerful Rudra, whose bodily color was blue mixed with red, created many offspring exactly resembling him in features, strength and furious nature. The sons and grandsons generated by Rudra were unlimited in number, and when they assembled together they attempted to devour the entire universe. When Brahmā, the father of the living entities, saw this, he became afraid of the situation. Brahmā told Rudra: O best among the demigods, there is no need for you to generate living entities of this nature. They have begun to devastate everything on all sides with the fiery flames from their eyes, and they have even attacked me.” - Srimad Bhagavatam 3.12.15–17
Bhairava literally means ‘one who causes fear’ or ‘one who is beyond fear’.
Bhairava is the manifestation of Lord Shiva who removes fear by causing the fear of ignorance itself to vanish.
Mahakala
Mahakala is Lord Shiva as Great Time – the destroyer of all.
Nothing can escape time.
With time all is destroyed, changed, and transformed.
Nataraja
Lord Shiva as the ‘King of the Dance’.
It is described that at the time of destruction, Lord Shiva performs the Tandava dance.
This gives rise to the destruction, dissolution, and transformation of the manifested universe into its unmanifest state.
This prepares the universe for another cycle of creation or manifestation.
This is ‘The Lord Who is Half Woman’.
Lord Shiva is pictured as one with Goddess Parvati.
It represents the oneness between the Shakti (energy) and the Shaktiman (energetic).
The Purusha and Prakriti are inseparable and yet simultaneously different.
Adi Yogi
This is Lord Shiva as the first practitioner of Yoga.
He is the one who introduced Yoga to mankind.
He laughed and danced in front of materialism.
He taught union with Paramatma/Antaryami.
Bholenath
Lord Shiva as ‘The Lord who is simple and innocent’.
Unlike the other deities who may require elaborate rituals or strict austerities, Lord Shiva is said to respond instantly to a devotee’s sincerity, even if the offering is small or imperfect, even if they are an asura.
It is because of this He is called ‘Anutosha’ - the one who is quickly satisfied.
As the innocent one, He appears innocent and ignorant of materialism despite His vast knowledge.
He represents the innocence of pure consciousness, without deceit or agenda.
Bhootnath
Lord Shiva as the ‘Lord of ghosts and spirits’.
This depicts Lord Shiva as accessible to even those who exist as ghosts and spirits.
While many stay clear of ghosts and spirits for their own well-being, Lord Shiva is so compassionate that He even resides amongst ghosts and spirits for their upliftment.
He resides in cremation grounds among spirits (bhūtas) and beings of the unseen realms, symbolising that no being is beyond divine grace.
Nilakantha
This name arises from the great event of the Samudra Manthana.
When the deadly poison Halahala emerged and threatened to destroy the worlds, Lord Shiva, moved by compassion, drank it to protect all beings.
Goddess Pārvatī gently held His throat to prevent the poison from descending further, and it remained in His neck, turning it blue.
“Thereafter, Lord Śiva, who is dedicated to auspicious, benevolent work for humanity, compassionately took the whole quantity of poison in his palm and drank it. As if in defamation, the poison born from the Ocean of Milk manifested its potency by marking Lord Śiva’s neck with a bluish line. That line, however, is now accepted as an ornament of the Lord.” - Srimad Bhagavatam 4.7.42–43
Tryambakam
Lord Shiva as ‘The Three-eyed One’.
The third eye, located in the centre of His forehead, signifies the power to see beyond time and illusion into the truth of reality.
It is due to this that He is beyond all fears, poisons, and worldly desires – He can see right through all.
He is referred to Tryambakam most famously in the Mahamrityunjaya Mantra from the Rig Veda:
Tryambakam yajaamahe sugandhim pushtivardhanam
Urvaarukamiva bandhanaan-mrityormuksheeya maamritaat
Translation:
“We worship the three-eyed one, who is fragrant and who nourishes all.
Like the fruit falls off from the bondage of the stem, may we be liberated from death, from mortality.”
Dakshinamurti
Lord Shiva as ‘The South-facing form’.
In this form, Lord Shiva is the supreme teacher of wisdom and Brahma-jnana.
He faces south, the direction associated with death and dissolution, symbolising His mastery over the cycle of birth and death.
His "teachings from within" come through silent meditation and inner transmission, rather than spoken words.
Hence, He is also known as the Silent Guru.
He is described as the one who imparted Brahma-jnana unto the Sanat Kumaras.
Har Har Mahadeva
*அம்மா* 🪷
கண்களில் நீர் கோத்து மாலை ஒன்றை உனக்கு அணிவித்தேன் ...
வாடாத மாலை இது வற்றாத நீரசுனை இது ...
வடித்த கண்ணீரில் மிதந்த எண்ணங்கள் உன் நாமங்கள் சொல்லியன ...
சொன்ன நாமங்கள் தேனில் ஊறிய பலாச்சுளைகள்
வண்டை பற்றிக்கொள்ளும் மகரந்த பொடிகள் ...
வானை என்றும் நீங்கா நிலவு
அர்த்தங்கள் ஆயிரம் ...
புதுப்புது பரிமாணங்கள் ...
புதுப்புது பாடங்கள்
அள்ளி த் தருவதோ அளவில்லா ஆனந்தங்கள்
அண்டம் தனை பந்தாக்கி ,
அந்த பந்துதனை என் கரங்களில் திணித்து
ஆள செய்யும் அற்புதங்கள் .
🪷🪷🪷🪷🪷🪷
தேதிகள் கிழியும் ...
தோத்திரங்கள் குறையும் ...
மூவா முகுந்தனாய் உன் சிரிப்பு மூப்பு அடையாத மர்மம் என்ன ?
தலைமுறை மாறும் தர்மம் தலை குனியும் ...
தவறாமல் நீ ஓடி வந்தே ஸ்தாபனம் செய்யும் மர்மம் என்ன ?
தமிழ் மறையும் ... சங்கங்கள் புதையும் சரித்திரம் மாறும் ...
பெரியவா எனும் மூல மந்திரம் மட்டும் என்றும் ஓங்கி நிற்கும் மர்மம் என்ன ?
அழிவதெல்லாம் கடந்து போகும் ..
கடந்து போவதெல்லாம் காமாக்ஷியின் கடைவிழி மீண்டும் தந்திடும் ...
நடமாடும் தெய்வம் தன் குரல் தந்து குருவாய் வந்திடும் ...
பயம் ஏன் இனி மனமே !
81,82&83 - I hv gone thru. No correction required.
Inclusion of Slokhas itself along with Numbers is great value addition for better understanding and perfect pronunciation by tamil readers.
I appreciate your enthusiasm
84 & ,85 verified. No corrections required.
Lot of efforts have gone in in making this Quiz. Great 👏👏👏
பரங்குன்றத்தில் நீ சினந்தால் முருகா
தமிழ் நாடு எங்கும் தீ பரவும்
திருச்செந்தூரிலே கூட்டம் அலை மோதும்
உன்
திருப்புகழ் பாடியே
நாள் ஓடும்
பழநியிலே இருக்கும் நீ பூவம் பழம்
பார்வையிலே கொடுக்கும் கேள்வி பழம்
பழமுதிர்ச் சோலையில் வேத பழம்
பக்திப் பசியோடு வருவோர்க்கு ஞானப் பழம்
சிறப்புடனே கந்தக் கோட்டமுண்டு
உன்
சிங்கார மயிலாட தோட்டமுண்டு
சிறப்புடனே கந்தக் கோட்டமுண்டு
உன்
சிங்கார மயிலாட தோட்டமுண்டு
உனக்கான மனக் கோயில் கொஞ்சமில்லை
உனக்கான மனக் கோயில் கொஞ்சமில்லை
அங்கு ஏற்றும் தீபமோ அளவில்லை
அங்கு உருவாகும் அன்புக்கோ வழக்கில்லை
(திருப்
பரங்குன்றத்தில் நீ சினந்தால் முருகா...)💐💐💐
Those devotees , who are attached to Me , heart and soul , will naturally feel happiness , when they hear my stories .
Believe Me that if anybody sings my Leelas , I will give him infinite joy and ever lasting contentment .
It is My special characteristic to free any person who surrenders completely to Me and who worships Me faithfully and be conscious of worldly objects and sensations , who utter My name who worship Me who think of My stories and My life and who thus always remember Me !
I shall draw out My devotees from the jaws of death.
If My stories are listened to , all the diseases will be gotten rid of .
So hear My stories with respect and think and mediate them, assimilate them .
This is the way of happiness and contentment .
The pride and egoism of My devotees will vanish , the mind of the hearers will be set at rest ; and if he has wholehearted and complete faith , he will be one with Supreme Consciousness .
The simple remembrance of My name as " Sai , Sai" will do away with sins of speech and hearing "
*நான்*
வானத்தை வெண்ணிலா வந்து தழுவுவதும்
மோனத் திருக்கும் முதிர்சோலை மெய்சிலிர்க்க
ஆனந்தத் தென்றல் வந் தாரத் தழுவுவதும்
நானோக்கி நோக்கி நலிதலினைக் காணாயோ?
சித்திரித்த ஆணழகே,
சென்று படர் முல்லையினைக்
கத்திரித்தல் இன்றிக்
கரந்தழுவும் மாமரமும்,
சத்தமிட்ட வண்டு தடாகத்தின் அல்லியினை
முத்தமிட்டுத்
தேன்குடிக்கும் நல்ல முடிவும்,
உணர்வுதனை உண்டாக்க வில்லையோ உன்பால்?
தணலைத்தான் வீசுகின்றான் சந்திரனும் என்மேல்!
குணமுள்ளார், கொஞ்சவரும் கோதையரைக் காதற்
பிணமாக்கித் தாங்கள் பிழைக்க நினைப்பாரோ?
*கண்ணன்*
'நன்று மடமயிலே? நான்பசியால் வாடுகின்றேன்;
குன்றுபோல் அன்னம் குவித்திருக்கு தென்னெதிரில்!
உண்ண முடியாதே ஊராள்வோன் கூர்வாளும்
வண்ணமுடிச் செல்வாக்கும் வந்து மறிக்குதடி!
எண்ணக் கடலில் எழுங்காதல் நீளலைதான்
உண்ணும் மணிக்குளத்தில் ஓடிக் கலக்காமல்
நால்வருணங் கள்விதித்தார் நாட்டார்கள்;
அன்னவற்றில்
மேல்வருணம் கோல்கொண்டு மேதினியை ஆள்வருணம்
நீயன்றோ பெண்ணே! நினைப்பை அகற்றிவிடு!
நாயென்றே எண்ணி எனை நத்தாமல் நின்றுவிடு!
வேல்விழியால் என்றன் விலாப்புறத்தைக் கொந்தாதே!
பால்போல் மொழியால் பதைக்கஉயிர் வாங்காதே!
கண்ணாடிக் கன்னத்தைக் காட்டிஎன் உள்ளத்தைப்
புண்ணாக்கிப் போடாதே;
போபோ மறைந்துவிடு!
*கண்ணன் தொடர்கிறான்*
காதல் நெருப்பால் கடலுன்மேல் தாவிடுவேன்
சாதி எனும் சங்கிலிஎன் தாளைப் பிணித்ததடீ!
பாளைச் சிரிப்பில் நான் இன்று பதறிவிட்டால்
நாளைக்கு வேந்தனெனும் நச்சரவுக்கு என்செய்வேன்?
கொஞ்சு தமிழ்த்தேன் குடித்துவிட அட்டியில்லை
அஞ்சுவ தஞ்சாமை பேதமையன்றோ அணங்கே?
ஆணிப்பொன் மேனி அதில்கிடக்கும் நல்லொளியைக்
காணிக்கை நீவைத்தால் காப்பரசர் வாராரோ?
பட்டாளச் சக்ரவர்த்தி பார்த்தாலும் உன்சிரிப்புக்
கட்டாணி முத்துக்குக் காலில்விழ மாட்டாரோ?
என்றழுதான் விம்மி இளையான், இடையான் என் கவியரசன் கண்ணன் ..
*நான்* ...
கண்ணா ..
வெறும் உடல் வாழ்ந்து என்ன பயன்
உயிர் உன்னிடம் சேர்ந்தபின்னே ...
ஜாதி நம்மைப் பிரித்தாலும் உன் பாதி ஆன என்னை நீ பிரிவாயோ ... ?
கண்ணா நான் என்றும் இறவேன் ....
பிறப்பும் இறப்பும் சாதாரண மாந்தர்களுக்கு அன்றோ கண்ணா ?
வழிந்த கண்ணீரை கண்ணன் தன் புல்லாங்குழலால் துடைத்துக்
கொண்டான் .....🪈
for hers is not a beauty that eyes alone can behold,
it is a beauty felt, breathed, absorbed by the soul.
She is the golden glow of compassion,
the stillness in a heart that has found peace.
Her eyes, like lotus petals just touched by dawn,
hold within them the wisdom of ages
and the tenderness of a mother who loves without end.
Her smile is not merely a curve of lips—
it is a promise of protection,
a silent assurance that no devotee stands alone.
In that gentle smile, sorrows melt,
and hope blooms again like spring after a long winter.
The radiance of Kamakshi is the radiance of divine grace.
It cannot be painted, for no colour is pure enough.
It cannot be sung fully, for no melody is sweet enough.
It cannot be written, for no words are vast enough.
She is beauty beyond imagination,
peace beyond description,
love beyond measure.
Her presence fills the air like sacred fragrance,
soft, soothing, drawing the heart closer
to something eternal and serene.
To see her is to forget the world.
To feel her is to remember oneself.
Truly—
Devi Kamakshi’s beauty cannot be explained;
it can only be experienced with devotion,
felt in silence,
and worshipped with a heart that bows in gratitude.🪔🙏
*அம்மா* 🪷
உயில் ஒன்று எழுதி வைத்தேன் ... என் உயிர் உனக்கே என்றே ... !!
ஆவணம் ஒன்றை கையொப்பம் இட்டேன் ...
சாட்சிக்கு கதிரையும் மதியையும் அழைத்தேன் ...
என் உடல் விட்டு உயிர் பிரிந்தால் அது உன்னிடமே வந்து சேரவேண்டும் என்றே அதில் எழுதி விட்டேன் ...
இனி ஏது கவலை எனக்கே ? இனி பிறவி ஏது எனக்கே ... ?
நிம்மதியில் அந்த மதி காண
நித்தியம் சொல்லும் உன் நாமங்கள் நின்று என் கண்களில் ஆட
இதுவே அஜபா நடனமோ ...?
கமலங்கள் பூஜை செய்யும் கமலாம்பிகையே
Once upon a time, two monks – one old and one young – were walking along a mountain road after the rain. The path was muddy and slippery.
They came to a river where the water was flowing fast. On the bank stood a young woman. Her clothes were neat, but one of her legs was injured, so she walked with a limp and did not dare step into the water.
She looked at the two monks and said softly:
“Dear masters, my leg is hurt. I’m afraid to cross the river alone. Could you please help me?”
The young monk felt uncomfortable. He thought:
“I am a monk… how can I touch a young woman?”
But the old monk did not say a word. He gently bent down, lifted the girl onto his back, and carefully walked across the river, trying not to let water splash onto her injured leg.
When they reached the other side, he put her down. The girl bowed in gratitude and limped away on the path.
The two monks continued their journey. They walked for a long time.
The young monk still looked upset and tense. Finally, he could not hold it in anymore and said:
“Master, we are monks… How could you carry a young woman like that?”
The old monk answered calmly:
“I put her down by the river a long time ago. Why are you still carrying her in your mind?”
In that moment, the young monk suddenly understood:
Very often, the real burden is not what we carry on our back,
but what we refuse to put down in our heart.
🌊 Lesson 1: Many things in life are already over, but we keep suffering because we replay them again and again in our mind.
🧠 Lesson 2: Attachment and judgment in our thoughts are sometimes heavier than the actual situation.
🪷 Lesson 3: When we learn to let go inside, the road ahead becomes lighter, even if nothing outside has changed.
🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏
*அம்மா* 🪷
வானில் ஓர் வானவில் ... 🦋🌈🌈
வண்ண வண்ண வர்ணங்கள் ...
சக்கரைப்
பொங்கலில் மேலாக சர்க்கரை தெளித்து போல் நட்சத்திரங்களின் சேர்க்கை அங்கே
மன்மதனின் வில் போல் வலைந்து நின்ற வானவில்
மேகங்கள் எனும் அம்புகளை வானில் எங்கும் எய்து நின்றது
கதிரின் மீது கோபமோ என்றேன் ...
இல்லை மதியின் மீது மயக்கமோ என்றேன்
வானவில் சிரித்து சொன்னது ...
யாரிடமும் மயக்கமும் இல்லை கோபமும் இல்லை ....
வானை அலங்கரித்தே வாணீ அவளுக்கு ரத்தின கம்பளம் விரிக்கிறேன் ....
ஸ்ரீ ரத்தினம் அவள் ...
சிங்கார தாமரையில் சிறப்பாக அமர்ந்திருப்பாள் ...
செவ்வந்தி பூக்கள் கொண்டு மாலை அணிந்திடுவாள் ...
அவள் நடையில் அன்ன கூட்டம் அடங்கி போகும் ...
சிம்மக்கூட்டம் சிதறி போகும் ..
சின்ன மனம் கொண்டவர்கள் சின்னா பின்னமாய் காணாமல் போவார்கள்
வண்ணங்கள் அவள் படைப்பு ...
வாணீ அவளை வாழ்த்துவதே என் சிறப்பு ...
அசந்து போனேன் ...
வானவில் அறிந்ததை நான் அறியேன் ...
எல்லாம் என்னால் மட்டுமே முடியும் என்ற என் எண்ணம்
ஓடிய மேகங்கள் நடுவே கரைந்து போனதே !! 🌈🙏
*அம்மா* 🪷
மதுவருந்தும் வண்டொன்று கண்டேன் ...
இதுவன்றோ சுகம் என்றது
காலை மாலை மதுவில் விழுவது சுகம் என்றால் உன் வாழ்வு மலர்வது எப்போது என்றேன் ...
சிரித்த வண்டு திணறி திணறி பேசியது ....
அருந்தும் மது எங்கும் செய்ததல்ல ...
மரம் இறங்கி வருவதும் அல்ல ...
ஸ்ரீ மாதா வின் பாதத்தூளிகள் அதை எடுத்தே
அவள் நாமம் எனும் தேனில் கலந்து
அதிலே பக்தி எனும் திராட்சைச் சாரை பிழிந்து
கலவை மகான் அருள் கொண்டு ஓர் கலவை செய்து அருந்தி பார்
நீ தேடும் சொர்க்கம் உன் காலடியில் வரும் பார் என்றது ...
தரமான மது இது ... மாதொரு பாகன் சிரம் கொண்ட கங்கை இது ...
தித்திக்கும் வாழ்விலே தேடி வரும் சொர்க்கம் இது ...
வண்டு சிந்திய மது துளிகள் என் நாவில் பட சிலையானேன்
சித்தரிக்க முடியா நகையானேன் ...
பலர் தேடும் சொர்க்கம்
தேடாமல் என்னிடம் தஞ்சம் புகுந்ததே !!💐💐💐💐
*பாதம் எனும் வாசக்கமலம்*!🪷
ஒரு நாள் அவன் திடீரென்று மயக்கத்தில் இருந்து விழித்துக் கொள்கிறான்.
சுற்றிலும் பார்த்தால் கடல்.
ஒரே தண்ணீர். கரை காண முடியாத கடல் நடுவே தத்தளிக்கிறான்.
எந்த பக்கம் போவது என்று தெரியவில்லை.
பசி ஒரு புறம்.
சுட்டெரிக்கும் வெயில்
ஒரு புறம்.
உப்பு கரிக்கும் கடல் நீர் மறு புறம்.
தாகம் வேறு வாட்டுகிறது.
தூக்கம் இல்லை.
பத்தா குறைக்கு அவனுக்கு கண் தெரியாது.
கண் தெரிந்தாலே கரை காண முடியா கடல்.
கண் வேறு தெரியா விட்டால் என்ன எப்படி இருக்கும்.
கடைசியில் ஒரு கட்டை கையில் தட்டுப் படுகிறது.
அப்பாடா, அதைப் பற்றிக் கொண்டு நீந்தி கரை சேர்ந்து விடலாம் என்று நினைக்கிறான் .
அந்தோ, அந்த கட்டையும், ஒரே பாசி படிந்து இருக்கிறது.
பிடிக்க பிடிக்க வழுக்கிக் கொண்டே போகிறது.
என்ன செய்யலாம் என்று தவித்துக்கொண்டு இருக்கும் போது,
அவள், அவள் தான் அபிராமி, அவன் மேல் பரிதாபப் பட்டு, அவளின் திருவடியையை நீட்டுகிறாள்.
அவன் அதை பிடித்துக் கொள்கிறான்.
உயிர் தந்த அந்த திருவடியையை தன் மேலை மேல் வைத்துக் கொண்டாடுகிறான்.
அந்தக் கடலிலும், அந்த நேரத்திலும், அந்த பாதத்தின் மென்மை அவனுக்குத் தெரிகிறது.
அதன் சிவந்த நிறம். அதில் இருந்து வரும் இனிய வாசம்....
அவளை நிமிர்ந்து பார்க்கிறான்.
அவளின் அன்பு அவனை சிலிக்க வைக்கிறது.
" உன் அன்பை நான் என்ன வென்று சொல்வேன் " என்று உருகுகிறான்.
*பாடல்*
ஆசைக்கடலில் அகப்பட்டு அருளற்ற அந்தகன் கைப்
பாசத்தில் அல்லற்பட இருந்தேனை
நின்
பாதம் என்னும்
வாசக் கமலம் தலை மேல் வலிய வைத்து ஆண்டு கொண்ட
நேசத்தை
என் சொல்லுகேன் ஈசர் பாகத்து நேரிழையே!!
அபிராமி பட்டர் அருளிய
அபிராமி அந்தாதி 101 பாடல்களில் 32வது பாடல்
*பாடலின் பொருள்:*
ஆசைக்கடலில் = ஆசை என்ற கடலில்
அகப்பட்டு = சிக்கிக் கொண்டு
அருளற்ற = அருள் ஏதும் இல்லாத
அந்தகன் = குருடன்
கைப் = குருடனின் கை
பாசத்தில் = இரண்டு அர்த்தம் சொல்லலாம். ஒன்று, பாசி படிந்த இடங்களை
பிடித்து கரை ஏற நினைக்கிறான். முடிய வில்லை.
இன்னொரு பொருள்,
பொருள்கள் மேல், உறவுகளின் மேல் பாசம். ஆசைக் கடல், அதன் நடுவில்
பாசம் என்னும் கடல்.
அல்லற்பட = கஷ்டப் பட்டுக் கொண்டு
இருந்தேனை = இருந்தவனை
நின் பாதம் என்னும் = உன்னுடைய திருவடிகள் என்ற
வாசக் கமலம் =🪷 வாசமான தாமரை மலர்களை
தலை மேல் = என்னுடைய தலையின் மேல்
வலிய வைத்து = நீயே வலிய வந்து வைத்து
ஆண்டு கொண்ட = என்னை ஆண்டு கொண்ட
நேசத்தை = உன்னுடைய அன்பை
என் சொல்லுகேன் = என்ன என்று சொல்வேன்
ஈசர் பாகத்து = ஈசனின் ஒரு பாகம் கொண்ட
நேரிழையே = சிறந்த அணிகலன்களை அணிந்தவளே
இந்த பாடலுக்கு பொருள் எழுதிய பெரியவர்கள், "அந்தகன் கை பாசத்திடை அல்லல் படும் வேளை" என்ற வரிக்கு அந்தகன் என்றால் எமன்.
அவனுடைய பாசக் கயிற்றில் கட்டப் பட்டு அல்லல் படும் நேரம் என்று பொருள் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.
உங்களுக்கு எது பிடிக்குமோ அதை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
In a gathering, a Guru asked a 30-year-old young man to stand up during his discourse.
Guruji asked:
“You are walking on Juhu Beach in Mumbai and a beautiful girl is walking towards you. What will you do?”
The young man replied,
“I will look at her.”
Guruji asked again:
“If she walks past you, will you turn back and look?”
The boy said,
“Yes, if my wife is not with me.”
(The whole gathering laughed.)
Guruji then asked:
“Tell me, for how many days will you remember that beautiful face?”
The young man replied,
“Five to ten minutes, until I see another beautiful face.”
Then Guruji said to the young man:
“Now imagine this. You are travelling from Jaipur to Mumbai. I give you a packet of books and ask you to deliver it to a great person in Mumbai.
When you reach his house, you find out that he is a billionaire.
Outside his house there are 10 cars and 5 watchmen.
You inform them about the packet.
That gentleman himself comes out, takes the packet from you. When you are about to leave, he invites you inside, makes you sit, and serves you hot food. While leaving, he asks you, ‘How did you come?’
You reply, ‘By local train.’
He then tells his driver to drop you wherever you want.
Just when you reach your destination, that billionaire calls you and says, ‘Brother, did you reach safely? Now tell me, how many days will you remember me?’”
The young man replied,
“Guruji, one can never forget such a person till the end of one’s life.”
Addressing everyone through the young man, Guruji said:
“This is the reality of life. 🙏
A beautiful face is remembered only for a short time, but beautiful behaviour is remembered for a lifetime.” 🙏
🌹This is the true mantra of life:
Instead of focusing on the beauty of the face and body, focus on the beauty of your behaviour.
Life will become joyful for you and unforgettable for others. 🌹
*அம்மா* 🪷
பறந்து செல்லும் பறவை ஒன்று தயங்கி தயங்கி என்னிடம் வந்தது ...
மயங்கிப் போனேன் அதன் அழகில் ...
வண்ண வண்ண சிறகுகள் ...
கூர்மையான பார்வை ...
வேல் விழி போல் அலகு ...
எத்தனை எத்தனை அழகு எங்கும் கொட்டிக்கிடக்க
நேரமில்லை என்றே வாழ்வை நகர்த்தும் மூடர்கள் அன்றோ நாம் !!
உதயமாகும் ஆதவன் உன்னத அழகு ...
வருணன் பொழியும் சிவப்பு வான் அணியும் காஞ்சி சேலை
வண்ண வண்ண பூக்கள் வாசல் தேடி விழும் பவழமல்லி
வான் தெளித்த நட்சத்திரங்கள்
மனத் தொட்டிலை தாலாற்றும் தென்றல்
மாங்கனி சுவை கொண்ட பழங்கள்
எங்கு வந்தாய் என்றேன் பறவையிடம் ... தயக்கம் ஏனோ என்றேன் !
சொல்ல முடியவில்லை அன்னையின் நாமங்கள் இன்று
சொல்வாயோ எனக்காக நன்று !
குட்டிகளுக்கு சுகம் இல்லை ...
குனிந்து உண்ண உணவில்லை ..
போகும் பாதை வெகு தூரம் ...
திரும்பி வருவேனோ எனும் கலக்கம் !
தினம் சொல்லும் அவள் நாமங்கள் இன்று ஏனோ சொல்வதற்கில்லை...
அணைத்துக்
கொண்டேன் பறவையை ....
சொல்லும் எண்ணம் ஒன்றே போதும் ...
சுகம் அனைத்தும் தருவாள்
அதி சுந்தரீ அவள் என்றேன் ...
நன்றி கோடி
ஸ்ரீ மாத்ரே நம : என்றே சொல்லி விண்ணில் பறந்து போனதே !!🦅
பறவைகளுக்கு இருக்கும் வைராக்கியம்
மாந்தர்கள் ஏன் நமக்கு வருவதில்லை .....?
கண்ணீர் வந்து வந்து முட்டியதே !! 💦
*அம்மா* 🪷
வானில் ஓர் நட்சத்திரம் மின்னி மின்னி பேசியது ... மிருதுவான குரலில் சொன்னது ...
நன்றி சொன்னாயா நால்வருக்கு என்றே
யார் அந்த நால்வர் என்றேன் ...
உன் அறியாமையின் வளர்ச்சி உன்னை விட அதிக மடங்காக உள்ளதே ... சொல்கிறேன் கேள்
வேதங்கள் நான்கு .... அவை அன்னையின் பாத கமலங்கள் ...
சரண் தந்த தாரகைக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டாமா ?
நால்வர் பாடிய தேவாரம் .... நாவினைக்க சொல்ல வைத்ததிற்கு
முதல் மூவரும் பின் ஒருவரும் பாடிய பாசுரங்கள் ....
நாராயணிக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டாமா ?
புருஷார்த்தங்கள் நான்கு-
தர்ம அர்த்த காம மோக்ஷம் ...
தடையின்றி அருளியவள் அவள்
குறையின்றி நன்றி சொல்ல வேண்டாமா ?
மனம் சற்றே கணத்தது ...
மதியின்றி வாழ்ந்த நாட்கள் ,
நதி ஓடும் பாதை போல் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ,
நிரந்தரம் இல்லா நிதி சேர்க்கும் போதை ...
எவருக்கும் நன்றி சொல்லா கல் மனம் ....
இவை கொண்டு என் சந்தித்தேன் ?
ஏழையின் கண்ணீர் அந்த கருணா ரஸ ஸாகரத்தில் கலந்தே நன்றி தனை நாள் தோறும் சொல்ல ஆரம்பித்ததே !!💐💐💐
10th DECEMBER
*Be Always Contented by Rama’s Will*
To lead worldly life in perfect contentment indicates highest knowledge. Contentment and happiness rule where God manages everything. Living contentedly as Rama keeps you is the only way to happiness. For one who utterly surrenders to Rama, contentment is bound to come. The heart that is contented will be brimful with love for God. Dissatisfaction is a foregone conclusion if a man gives his allegiance to anyone but God. Aim to attain the Ultimate, Unconditioned God, nothing less than that. If your mind gets diverted from the goal, to that extent the attainment of God will be deferred. The repeated utterance of _nama_, the attainment of God, is a result of great religious merit. Be sure to maintain contentedness, in the faith that Shri Ram is omnipresent. One who genuinely believes that Rama is the prince of donors will never have to face destitution.
Rama always showers grace on His disciple. In His infinite grace He pardons all errors and misconduct; we, on our part, should take care not to repeat them. ‘If a person dies remembering Me, I undertake to absolve him’; this is the assurance the Lord Himself reiterates in the Bhagavad-Gita, and therefore its veracity should be beyond question.
No one has seen or even heard of a person who is happy without God. He alone becomes God’s man who has shed all ego. Win the affection of God, the Master of all creation. God, who has sustained the universe, will of course continue to do so; only, we have to maintain constant awareness of Him.
Once you go in utter surrender to God, who controls even time, all risk in life vanishes. The heart that harbours God and God alone, cares not for opulence and power. God resides with him who is devoid of a sense of self and selfishness; this is a universal, abiding principle. If you entertain the conviction that Rama is the sole, ultimate doer, where is the cause for any feeling of lack or deficiency?
Rama will be pleased if you do your duty selflessly. Ask for His help where you find human effort inadequate.
** * * *
9th DECEMBER
*Avoid Egoistic Pride and Slander*
A close look shows that what pampers the ‘body-am-I’ sense is our pride. If this pride kills or overpowers virtue, what is the sense in entertaining it? The wise therefore abandon pride, whereas the ignorant pamper it. No enemy is more dreadful than pride. One should search deep for this indwelling foe and take steps to oust it. Mere virtuous actions do not drive it out; they may, on the contrary, nourish it like giving milk to a snake, which turns it into venom. This, of course, does not mean that we should cease doing virtuous acts; we should certainly do good acts, but take care that no pride arises from them. Never feel that you are the doer. Pride comes with the birth of man and attends persistently till his death. It should therefore be carefully banished from the heart, with the help of _nama_.
Our heart has the turbidity of slanderousness, like a well having brackish water. Suppose we pump out this water and deepen the well, it is quite likely that we may tap a vein of sweet, potable water. So, too, if we abandon egoistic pride, stop the love of slander, and introspect deeply to find God, we are more than likely to strike the spring of His love which will flood the heart. The water drawn up from a well is the same as that in the well itself; similarly, whatever lurks in the heart finds expression in the speech.
One who takes pleasure in slandering others must have a slanderous nature at heart; the heart cannot be clean and generous. Some people slander others to stave off possibility of blame; there are others who are evil-natured, and must always see faults in others. One who seeks to walk in the way of God should bear in mind that the faults one sees in others must be existing in his own heart in a latent form. To talk of other’s faults signifies a mean mind. Therefore, he should never slander others, nor be proud of his strength, skill, or good quality. Never do or behave as you would not like others to do. You must not take more than essential interest in _prapancha_, but carry God always in your innermost attention. Thereby you will find all undesirable qualities purged from the heart, and taste lasting peace of mind.
** * * *
8th DECEMBER
*Protect the Body Only for the Attainment of God*
It is certainly necessary to take care to protect the body well, provided it is employed for attaining God. Such protection, however, should not be employed to make the body a medium of sensual enjoyment. If a man expends all his means to preserve past pomp, what is the net gain? It is sheer folly to do so. The utility of the hard outer shell of the coconut is to preserve the kernel. To preserve the external pomp is certainly not the ultimate goal of mankind.
The basis of all duality lies in ‘I’ and ‘mine’, and we get stuck in the consequent mire, so that we are always thwarted by the question ‘Who am I’? When a man discovers that he is on the wrong path, he has to trace his footsteps back to the starting point. The mischief started when the ‘body-am-I’ feeling took possession of us, when we took the body and worldly things to be permanent, that is, true, which they are not. Despite repeated experience to the contrary, we stick to the misconception that there is true pleasure in indulging the senses. Is it not surprising that we still persist in that wrong notion?
Worldly things and situations constantly keep changing. In a sense we die and are reborn every day, for our going to sleep and rising again are equivalent to death and rebirth.
A jail holds a large number of prisoners. The crimes which have brought them there may be diverse; but one thing which is common to them is that each has committed one crime or another. So, too, persons whom we find suffering misery must be atoning for some misbehaviour in some past birth, under an inexorable law of action and reaction. God has however, mercifully granted the concession that one who forgets the body will not be conscious of the misery.
The problem of misery of some kind or another in the world as a whole, does not admit of a solution that will be satisfactory to human reason. Instead of worrying about it, try to alleviate the misery to the best of your capacity. Only he can forget the world and its misery who maintains an unbroken awareness of God. The more earnestly we utter _nama_, the more the involvement in it. We shall then automatically forget ourselves.
** * * *
7th DECEMBER
*_Nama_ and Love are Like Twins*
The average man has a tendency to live for sensual pleasures. Gratification of the senses gives immediate pleasure, which is what he seeks, and he gets so deeply absorbed therein that he thinks disparagingly of the world. The poor fellow overlooks the fact that the end result of the pleasure is pain; for no one has ever been able to find abiding pleasure and contentment therein. The only way for obtaining these is to keep the mind steady at the feet of God. It should be thoroughly integrated with God, instead of being attached to worldly pleasures or sense-perceived things. This is what saints have all along dinned into our ears. To repeat _nama_ is, in effect, to reverse the trend of the mind, from dwelling on palpable things to contemplation of the impalpable Elemental Reality. _Prapancha_ should not be an involvement but a duty, an agential performance. Everyone should ponder whether he takes at least as much care of _nama_ as he does of his _prapancha_. One should do one’s duty very conscientiously, and with perfect contentment accept the result, remaining absorbed in _nama_.
_Nama_ and love are attached to each other like twins. Today we have settled our love on numerous mundane things, individuals, wealth, knowledge, public esteem, the physical body, and sundry other things. The path of love for God is therefore not open to us, as it was in the case of the _gopis_. We must therefore choose the other way, namely, acquire love for God through the means of _nama_. We develop affection even for the house we live in; will association not similarly develop love for _nama_?
Our universe abounds in things which are incomprehensible yet by the fertile, versatile human brain. To understand who I am is still beyond human ken. The Ultimate Reality defies human imagination, reason, and logic. This Reality can be revealed if we remove the veil which conceals it. A truth is not created, but it can be masked. We mask the Reality by fear, fancy, etc.
We can stand on a bridge across a river, and enjoy the fun of the water flowing underneath, even without wetting the feet; similarly, one who has seen the truth, that is, God, may live in the midst of the palpable world and look on it and its lures with amused detachment.
** * * *
6th December
*Detachment and Surrender*
Suppose a person has a dagger. He replaces the original wooden handle by a steel one, or, may be, a silver or gold one; does it change the lethal nature of the weapon? Similarly, one’s worldly position, good, bad or indifferent, is bound to be harmful to his spiritual interest; it is, like the sharp edge of the dagger, none the less harmful. The attachment one generally feels is the harmful part. So, carryon efficiently with your family life, service, or business, with unfailing duty, but never for a moment feel that it is for them that your life is meant. If you never lose sight of the fact that they are given to you for performance of duty, not for giving you permanent bliss, you will entertain neither pride of proprietorship, nor attachment for them. One should conduct oneself with practical caution, always remember God, and recite nama, and leave the rest to prarabdha. This alone can yield contentment in life. Blessed indeed is he who, at the last parting, says, “Here am I, quitting the world with perfect contentment.” To attain this contentment, one should go through life with the staunch feeling that Rama is the real doer, that everything is happening according to His plan. Never spare effort, but leave the result to His will and remain contented with what happens.
God can be attained only by unreserved surrender. The main obstruction is the ‘I and mine’ feeling; this feeling can be countered only by nama; I therefore exhort you to take to nama. To have love for nama a pure heart is essential; pure means free of hatred, jealousy, pride, and such other pollutants. Love one another, beginning with the home. Love your son as a duty, not merely because he is congenial in his behaviour with you. To give love selflessly is paramartha. For that, one has to have constant awareness that Rama is the donor, the supporter. This awareness can be created and maintained only by repeating nama; this is the only way to achieve peace of mind.
Never cringe before others. You may roll in princely luxury, only take care to feel that you are happy not because of it, but because you belong to Rama. Never trust in material affluence; it may be yours today and leave you tomorrow. Rama is your staunch supporter. Live singing nama and be happy.
* * * * * * * * * * *
மாந்தவம் செய்தோம் இவனை இங்கு பெறவே ...
பேசுவதெல்லாம் அக்ஷர மாலை எழுதுவதெல்லாம் தாயின் மணிக்கொடிகள் ...
பெண்களை உயர்வித்தான் பேச்சுரிமை பெறக்கண்டான் ...
வித்திட்டான் சமயலறை சந்திர மண்டலமானதே
பராசக்திக்கு ஆணை இட்டான் கண்ணனுக்கு வேலை தந்தான் ...
பாரதமும் கீதையும் படிக்கட்டுகள் ஆயின
பார்ப்பதெல்லாம் வறுமை அகன்ற தேசம்
அவன் வாழ்ந்ததோ வேறு ஓர் கனவுலகம் ...
கண்ணீர் வளர்த்தான் தேசிய பயிரை ...
கருக கண்டான் கண் முன்னே உயிர் விடும் முன்னே ...
போதுமடி பராசக்தி முடித்து விடு என் வாழ்வை என்றான் ...
தும்பிக்கை தந்த நம்பிக்கை இன்றும் கவிகளாய் உயிர் வாழ்கின்றதே !!
*Mother 🪷*
A restless crowd pushed and shoved,
each trying to move ahead…
Amidst them, a little blind boy
was crushed and tossed about.
But the moment a few VIPs arrived,
the same noisy crowd fell silent—
as if discipline itself had walked in.
Flashing cameras everywhere…
Reporters gathering for a byte…
A minister walked in
with his little granddaughter,
dressed beautifully in her Friday best,
smiling at everything she saw.
After meeting the Divine Mother,
the minister proclaimed proudly,
“I have bought Her grace with my offering.”
What a strange world this is…
A stage of spectacle and show…
A globe spinning on entertainment…
A world of fools who believe
everything can be bought for a price.
The little blind boy,
already lost in the crowd,
had dropped his walking stick
and disappeared from sight.
Slowly, after searching hard,
I managed to find him.
Tears had dried on his cheeks…
His world was wrapped in darkness…
His lips, which had forgotten good food,
still whispered only the Mother’s name.
“Dear child… you have no sight…
Why struggle to come to this crowd?
Even if you go in front,
will you ever be able to behold Her form?” I asked.
“Sir… it is true I have no sight,”
he said softly.
“Even if I push through the crowd,
I cannot see my beautiful Mother…
But even if I cannot see Her,
it is enough… if She sees me.”
I was stunned.
What use is our seeing the Mother,
if Her divine glance
does not fall upon us?
I watched the minister walk away,
swollen with pride
for having ‘seen’ the Mother
with eyes that were closed within.
A wave of compassion
rose and fell within me
like a mighty ocean. 💐💐💐
கெஞ்சி கூத்தாடி கால் கழுவி பிழைக்கும் சில வேடிக்கை மனிதர்களைப் பற்றிய பாடல் ...
இன்றைய அரசியல் வாதிகளுக்கு சாலப் பொருந்தும்
அபிராமி பாடல் ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது ...
54 வது பாடல்
இல்லாமை சொல்லி ஒருவர் தம் பாற் சென்று இழிவுபட்டு
நில்லாமை நெஞ்சில் நினைகுவிரேல் நித்த நீடுதவம்
கல்லாமை கற்ற கயவர்தம்பால் ஒரு காலத்திலும்
செல்லாமை வைத்த திரிபுரை பாதங்கள் சேர்மின்களே!
இதையே ஓர் ரௌத்திரத்துடன் பாரதி பராசக்தியிடம் முறை இடுகிறார்
தேடிச் சோறுநிதம் *தின்று* - ( எந்த பிராணி தின்னும் என்று நமக்குத் தெரியும் ... உணவருந்தும் என்று சொல்ல வில்லை ...
அவ்வளவு வெறுப்பு & கோபம்
*பல*
*சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி -*
திண்ணை பேச்சு வீரர்களிடம் நாம் ஒரு
கண்ணா
இருக்கணும் அண்ணாச்சி
என்று சொல்வார் பட்டுக்கோட்டை ...
வெட்டி பேச்சு ,
வீண் ஆடம்பரம் , விளம்பரங்கள் ,
தன்மான வீரர் என்றே மர்மமாய்ச் சதிபுரியும் கூட்டம்
வாய்பேசா அபலைகளின் வாழ்வுக்கு நஞ்சு வைக்கும் கூட்டம்
இவை அனைத்தும் இல்லாமை ஆக வேண்டும்
*மனம்*
*வாடித் துன்பமிக உழன்று -*
பிறர்
வாட பலசெயல்கள் செய்து -
*நரை*
*கூடி கிழப்பருவ மெய்தி -*
இந்த கூட்டம் சாதிக்கும் ஒரே செயல் மூப்பு அடைவது ஒன்றுதான் !!
*கொடும்*
*கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் -*
பல
வேடிக்கை மனிதரை போலே -
*நான்*
*வீழ்வேனென்று நினைத் தாயோ* *பராசக்தி* ?
என்னை ஏன் படைத்தாய் என்றே நீ அறிவாயோ ?
புதுமை புரட்சி செய்ய , பெண் விடுதலைக்கு பெரும் கூச்சல் போட , பெரங்கவி படைக்க , பித்தலாட்டங்கள் ஒழிக்க , வெள்ளையர்கள் மிரண்டு ஓட
நின்னைச் சிலவரங்கள் கேட்பேன் –
அவை
நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் –
என்றன்
முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் – இன்னும்
மூளா தழிந்திடுதல் வேண்டும் –
இனி
என்னைப் புதியவுயி ராக்கி – எனக்
கேதுங் கவலையறச் செய்து –
மதி
தன்னை மிகத்தெளிவு செய்து – என்றும்
சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்
இனிப்புகளுடன்..
லலிதா சஹஸ்ரநாமம்...
நீ தெளிவாகச் சொல்லும் விதம்
செவிகளில் தேனாய் பாய்ந்து
இதயத்தில்ஆறாய்
ஓடி நெஞ்சில் இமயமாய்
இனிக்கிறது ppa
*அம்மா* 🪷
எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி
இருந்தது இந்நாடு அன்றோ - ?
அதன்
முந்தையர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து
முடிந்ததும் இந்நாடு அன்றோ ?
சிந்தையில் ஆயிரம் எண்ணம் வளர்ந்து
சிறந்ததும் இந்நாடு அன்றோ -?
அன்னையர் தோன்றி மழலைகள் கூறி
அறிந்ததும் இந்நாடு -
அன்றோ ?
அவர்
கன்னியராகி நிலவினிலாடிக்
களித்ததும் இந்நாடு அன்றோ -?
வேறெங்கும் சிறப்பில்லை ... வேதங்கள் அங்கே பிறப்பதில்லை ...
கண்ணன் சொன்ன கீதை அங்கே உயிர் வாழ்வதில்லை
அவன் வகுத்த ஆன்மீக பாதை அங்கே எங்கும் தெரிவதில்லை ...
துப்பாக்கிகள் மட்டுமே பேசும் ...
உள்ளே இருக்கும் குண்டுகள் குதூகலம் காணும் ...
வாழ்க்கை நெறிமுறைகள் அங்கு எங்கும் இல்லை ...
சீதை கண்ணகிகள் அங்கே பிறப்பதில்லை ...
ஊட்டமிட்டு வளர்த்த ஆடுகள்
வாழும் ஆயுள் அடுத்த பண்டிகை வரும் வரையில் தான் ...
ஆட்டை போட்டு நாட்டை கொன்று வீட்டை வெறியாடி வீணாய் போவார் மனிதர்கள் என்ற போர்வையிலே !
*வந்தே மாதரம்* என்று சொல்லத்தான் வாய் கசக்குமோ ... ??
*ஸ்ரீ மாத்ரே* என்று எண்ணத்தான் ஏழ் பிறப்பும் இன்பம் பிறக்கத்தோ !!!💐💐💐
நேரிழையீர் ...
நீராட போவோம் ... பாவை நோன்பு நோற்போம்
கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன் அவன்
ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதையின் இளஞ்சிங்கம் அவன்
கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகம் கொண்டவன்
நமக்கு பறை தருபவன் அவன் ஒருவனே !
உறக்கம் இனி வேண்டாம் ...
உள்ளமும் விழிக்கட்டும் ...
உச்சம் தொடுவோம் அவன் சரண் புகுந்ததே 👍
=====
வாள் போன்ற நீண்ட கண்களையுடைய தோழியே !
நாங்கள் பாடுவது உன் காதில் கேட்கவில்லையா? செவிடாகி விட்டாயோ?
ஈசனை பாடினோம் எந்தையைப் பாடினோம்
எங்கும் நிறை பரம்பொருளை பாடினோம்
ஒளியாக நின்ற ஒளிர்திருமேனியை உள்ளுதொறும்
களியாகி அந்தக் கரணங்கள் விம்மிக் கரைபுரண்டு
வெளியாய் விடின் எங்ஙனே இன்னும் உறங்குவாய் என் உயிர் தோழியே ? 💐💐💐
எண்ண எண்ண இனிக்கும் லலிதா சஹஸ்ர நாமத்தை
பொறுமையாக அன்புடன்...
தினமும் கூறி வருவது
நம் அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும்🙏
எப்பொழுதுமே லலிதா சஹஸ்ரநாமம் இனிக்கும்
அதைவிட முத்தாய்ப்பாக நீ போடும் இனிப்புகள் நாவில் நீர் ஊற வைக்கிறதே...
இத்துடன் திருப்பாவை திருவம்பாவையும் இக்குழுவை அலங்கரிப்பது
மிக்க மகிழ்ச்சி நாராயணன் புகழ் பாடும்
நன்றி உனக்கு🙏
மேகத்திற்கு ராஜனே பர்ஜந்யனே!
கேளாயோ நாங்கள் சொல்வதை !
ஒரு சொட்டு தண்ணீரைக் கூட வைத்துக் கொள்ளாதே.
கடல் முழுவதையும் முகர்ந்து கொண்டு
மேலே சென்று, உலகாளும் முதல்வன் எங்கள் கண்ணன் அவன் நிறம் போல் கருத்து,
வலிமையான தோள்களையுடைய பத்மநாபனின் கையிலுள்ள பிரகாசமான சக்கரத்தைப் போல் மின்னலை வீசி,
வலம்புரி சங்கு ஒலிப்பது போல் இடி ஒலியெழுப்பி,
வெற்றியை மட்டுமே ஈட்டும் அவனது சார்ங்கம் என்னும் வில்லில் இருந்து
புறப்படும் அம்புகளைப் போல் மழை பொழிவாயாக!
அம்மழை எங்கள் முகத்தில் புன்னகை பொழியட்டும்
நீராடலுக்காக எல்லா நீர்நிலைகளையும் நிரப்பி
கண்ணை தரிசித்த சந்தோஷத்தை எங்களுக்கே தருவாய் .⛈️🌧️
========
பச்சைக் கிளி போல் பேசும் இனிய சொற்களையுடைய எல்லா தோழிகளும் வந்துவிட்டார்களா?
எண்ணிக்கையில் அடங்குமோ கூட்டம் எண்ணில்லா
அவன் புகழ் பாட எண்ணில் அடங்கா தேவர் கூட்டம் ...
தாரகைகளை எண்ணி விட்டோம் ..
கடல் ஆழம் அளந்து விட்டோம் ...
மண்ணில் கற்கள் எத்தனை என்றே அறிவோம் ...
ஈசனை வணங்க வந்தோர் எத்தனை என்றே எண்ண முடியவில்லையடி தோழி
நீயே எழுந்து வந்து எத்தனை பேர் இருக்கிறோம் என்பதை எண்ணிப் பார்.
நீ எதிர்பார்க்கும் அளவுக்கு இங்கே பெண்கள் இல்லை என்றால்,
மீண்டும் போய் உறங்கு அதுவே உன் விதி என்றால் .....
செம்மான் மகளைத் திருடித் திருமணங்கொள்,
பெம்மான் முருகனைப் பேணி பணிந்திடும் நாள்,
அம்மாவெமை வந்து ஆட்கொண்டாளாட்கொண்டாள்,
இம்மாவருள் அதனை ஏத்தாதிருந்திடவோ!?
சும்மாவினி நாவும் சொல்லாதிருந்திடுமோ!?
தம்மாலுலகெலாம் தாங்கி உணவூட்டும்,
செம்மால் புகழ்ந்தேத்தும் சீர்கொண்ட கற்பகத்தை,
உம்மாலியன்றவரை ஓதேலோர் எம்பாவாய்!!"
=======
மான் வயிற்றிலுதித்த வள்ளிப்பிராட்டியைக் கவர்ந்து சென்று திருமணம் செய்துகொண்ட பெருமானாம் முருகனையே வழிபட்டு வரும் நாளில்,
அத்தகைய முருகப்பிரானுக்கும் மற்ற உலகினர் அனைவருக்கும் தாயாக விளங்கி வரும் பராசக்தியாகிய ஶ்ரீகாமாக்ஷி
தானாகவே வந்து ஆட்கொண்ட மஹிமையை எங்ஙனம் சொல்வேன்!! எப்படிச்சொல்வேன்!!
பறவைகள் கீச்சிடும் இனிய ஒலி இன்னும் கேட்கவில்லையா?
கருடனை வாகனமாகக் கொண்ட எம்பிரானின் கோயிலில் வெள்ளை நிற சங்குகள் எழுப்பும் முழக்கம் காதில் விழவில்லையா?
பேய் வடிவம் எடுத்து. தன்னைக் கொல்ல வந்த பூதகி என்ற அரக்கியிடம் பால் குடிப்பது போல் நடித்து அவளது உயிரைப் பறித்தவனும்,
சக்கர வடிவில் வந்த சகடன் என்ற அரக்கனின் உயிரைக் குடித்தவனுமான கண்ண பிரானை யோகிகளும், முனிவர்களும் ஹரி ஹரி என்று அழைக்கும் குரலுமா உன்னை எட்டவில்லை!
உடனே எழுந்து இவற்றையெல்லாம் கேட்டு உள்ளம் குளிர்வாயாக.
=======
மான் போன்ற நடையை உடையவளே!
நீ அரசியல்வாதி பெற்ற பெண்ணோ ? தந்த வாக்கை மறந்து போனாய்
உன் சொல் போன திசை எங்கே?
மேலும், சொன்னதைச் செய்யவில்லையே என்று கொஞ்சமாவது வெட்கப்பட்டாயா?
உனக்கு இன்னும் விடியவில்லையா?
வானவர்களும், பூமியிலுள்ளோரும், பிற உலகில் உள்ளவர் களும் அறிய முடியாத தன்மையை உடைய சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் புகழ்ந்து பாடி வந்த எங்களுக்கு
இன்னும் பதில் சொல்லாமல் இருக்கிறாய்.
அவனை நினைத்து உடலும் உள்ளமும் உருகாமல் இருப்பது உனக்கு மட்டுமே பொருந்தும்
எழுந்து வா .... எல்லை இல்லா அன்பு காட்டும் ஈசன் அவன் முகம் கண்டால் சமூகம் உன் புகழ் பாடுமே !!💐💐💐
காலைக்கடன் கழித்து காமாக்ஷி அம்மையினை
வேலைப் பிளந்துதிக்கும் விண்மணியிற்க் கண்டறிவீர்
மாலைப் பொழுதினிலே மாமதுரை மீனவளை
நீலத் திருவானின் வெண்ணிலவில் கண்டறிவீர்
பாலைப் பருவமுள மங்கையெனப் பார்த்திடுவீர்
சீலச் சுமங்கலையின் செம்முகத்திற்க் கண்டறிவீர்
வேலைக் கரம்பிடித்தான் வேலிலையிற்க் கண்குளிர்வீர்
கோலக்குணவதியைக் கண்டேலோர் எம்பாவாய்"
=====
உதித்து வரும் சூரியனின் மத்யத்தில்
உதிக்கும் சூரியன்கள் கோடானுகோடிகளைப் போல்
ஒளிபொருந்திய காமாக்ஷி அம்மையினை த்யானிப்பீர்!!
மனதில் ஸஞ்சலம், க்ரோதம் முதலிய யாவும் பரதேவதையை சந்த்ர மண்டலத்தில் த்யானிப்பதாலே அழியும்!! மனசாந்தி ஏற்படும்!!
சீலச் சுமங்கலை எனில்
நித்யஸுவாஸினியாக காமாக்ஷியாய்,
மீனாக்ஷியாய்,
தர்மஸம்வர்த்தினியாய்,
விசாலாக்ஷியாய்,
காந்திமதியாய்,
அபயப்ரதாம்பாளாய்,
மங்களாம்பாளாய்,
கமலாம்பாளாய்
பரம ஸுவாஸினியாக
பரமசிவனாரின் மஹாசக்தியாக,
காமேச்வரன் கட்டின மங்களஸூத்ரம்
கழுத்தில் விளங்க,
மூக்குத்தியும் புல்லாக்கும் ஶ்ரீசக்ர தாடங்கங்களும் மிளிர,
உதிக்கும் சூர்யனைப் போல் வகிட்டுச் ஸிந்தூரம் பொலிய காக்ஷி தரும் அம்பாள் வடிவம்.
அத்தகைய அழகிய முகத்தைக் கண்டு ஆனந்தமுறுவீர்!!
Where swords once rested in jeweled scabbards,
where young brides blossomed on beds of velvet,
where silks imported from Kashmir lay spread—
what was it that they did not possess?
They were such warriors
who could turn the direction of storms,
whose mace-blows shattered mountains,
whose very fear made Delhi tremble.
Those who hunted falcons from hilltops,
before whom even the sun would hesitate to rise,
whose terror made it shiver once,
and the moon, bowing low, measured the entire night.
Who can match their prosperity?
Man builds one grave, then another,
yet on the stone slabs of time
every cruelty is accounted for.
Today dogs urinate on the steps of those empires,
palaces whose stairways rose higher than the Himalayas.
Who would have imagined
that bats would one day dwell there?
Jahangir’s paintings no longer adorn these walls,
yet the bells still ring today
in the temple of four-armed Ram.
Thus ends luxury and grandeur.
But for ages upon ages,
four-armed Ram and Mandav will be worshipped—
for they show us the path of wisdom and detachment.
Kingdoms vanish,
but Ram is forever worshipped.
Yet your emotions feel deeper and true.
I may look better than you,
Yet your grace shines through.
I may remain happy all the time,
Yet your smile feels more sublime.
I walk firmly by my own principles,
Yet your stubborn resolve is admirable.
I may be a stronger personality,
Yet your character carries more purity.
I dream of touching the sky above,
Yet your flights are filled with courage and love.
I argue with you again and again,
Yet your reasoning always wins.
I understand rhythm quite well,
Yet your singing casts a finer spell.
I write ghazals with practiced art,
Yet your speech reaches the heart.
No matter how much I say or do,
In every way, it is *you* who feels better through and through. 🌿
Those who read & ignore my posts can share it too🤪
*********************
I looked at the MRI scan and felt a chill go down my spine that had nothing to do with the hospital air conditioning. It was a death sentence, printed in black and white.
They call me a legend in this hospital. I’m Dr. Saravanan , retired Chief of Vascular Surgery. I’ve spent forty years inside the human body. I know the map of our arteries better than I know the streets of Chennai. I’ve held beating hearts in my palms and clamped bleeders that were spraying the ceiling. But looking at that scan, for the first time in decades, I didn't feel like a surgeon. I felt like a fraud.
The patient was Gowri. She was twenty-six years old, a single mother working double shifts at a diner just to keep the lights on. She had collapsed while pouring coffee. The aneurysm in her brain wasn't just big; it was a monster. It was wrapped around the most delicate structures of her brain stem like a constrictor snake.
"
In the medical system, we are trained to weigh risks. We worry about liability, about success rates. Logic said: Do not touch this. Walk away. Let nature take its course.
But then I met Gowri’s eyes. And I saw her little girl, barely four years old, coloring in a book in the waiting room, wearing worn-out sneakers. If Gowri dies, that little girl went into the system. She would be alone.
I told the administration to schedule the OR. I told them I was taking the case. They looked at me like I was insane. Maybe I was.
The night before the surgery, I sat in my office with the lights off. The city skyline was glowing outside, indifferent to the life hanging in the balance inside. I was terrified. My hands, usually steady as stone, were trembling slightly. I looked at the scans one last time. There was no clear path. No angle of attack. It was a suicide mission.
I am a man of science. I believe in scalpels, sutures, and blood pressure. But on my desk, hidden behind piles of medical journals, I keep a small, laminated old laminated card of Lord Vaitheeswara — My grandmother gave it to me when I started med school. She said, " remember medicine treats the body, but God heals the person."
I picked up the card. I didn't recite a formal prayer. I just placed my hand on Gowri’s file, looked at the image of the Lord, and spoke into the darkness.
"Hey Prabho," I whispered, my voice cracking. "My hands aren't enough for this one. I’m just a mechanic down here. Tomorrow morning, you need to scrub in. I’ll lend you my hands, but you have to bring the wisdom. You have to be the Surgeon."
The next morning, the operating room was freezing. The air was thick with tension. The nurses moved quietly; the anesthesiologist wouldn't meet my eyes. Everyone knew we were likely walking into a massacre.
We opened.
It was worse than the scans showed. The vessel wall was paper-thin, pulsing angrily. One wrong breath, one microscopic tremor, and it would rupture.
I reached for the micro-scissors. This was the moment. The "Widowmaker" moment.
And then, it happened.
The room seemed to go silent. Not just quiet, but a total, vacuum silence. The beeping of the monitors faded into the background. A strange warmth washed over my shoulders, flowing down my arms and into my fingertips. It wasn't adrenaline. I know adrenaline—it’s jagged and fast. This was... peace. Absolute, heavy peace.
My hands started moving very fast.
I want to be clear: I wasn't moving them. I was watching them move.
I performed maneuvers I had never practiced. My fingers danced with a speed and precision that a seventy-year-old man simply does not possess. I was dissecting tissue millimeters from the brain stem without a singular hesitation. I placed clips in blind spots I couldn't even fully see, guided by an instinct that wasn't mine.
"BP is stable," the anesthesiologist whispered, sounding shocked.
I didn't answer. I couldn't. I was in a trance. It felt like someone was standing directly behind me, guiding my elbows, steadying my wrists. I felt a presence so strong, so commanding, that for a moment, I thought another doctor had actually stepped up to the table.
Forty-five minutes later, I dropped the final instrument into the tray.
"The aneurysm is gone," I said. My voice sounded far away. "Close her up."
The room erupted. Nurses were crying. The residents were staring at the monitors in disbelief. We hadn't lost a drop of blood. It was impossibly perfect.
I stripped off my gown and walked out to the scrub sink. I looked in the mirror. Usually, after a surgery like that, I am exhausted, drenched in sweat, my back aching.
I was dry. I was calm. I wasn't tired at all.
I looked at my hands—my wrinkled, aging hands. They had saved a mother today. They had saved a little girl from becoming an orphan. But I knew the truth.
I signed the discharge papers a week later. Gowri walked out holding her daughter's hand. She thanked me, tears streaming down her face, calling me a hero or Kadavul.
I smiled and shook my head. "I didn't do it alone," I told her.
She thought I meant the team of nurses. But I knew who the lead surgeon was that day.
Science can explain the 'how.' It can explain the blood flow and the nerve endings. But it can never explain the 'why.' It can never explain how a man, facing the impossible, can suddenly find a way where there is no way.
Sometimes, you have to admit that you are just the instrument. And on that Tuesday, in operating room 4, the Great Physician was on call.
Never lose hope. Even when the scan is dark, even when the world says it’s over. Miracles don't always come with lightning and thunder. Sometimes, they just come with a pair of steady hands and a silent prayer.
Jai Vaitheeswara.
"Enlighten what's dark in me.
Strengthen what's weak in me.
Mend what's broken in me.
Bind what's bruised in me.
Heal what's sick in me,
Let none be cheated by me,
Gratefulness to people who helped me, and lastly..
Revive whatever peace and love has died in me"💪
இமயத்தின் மௌன மடியில் பிறந்து,
இராம நாமம் ஒலிக்கும் திசை நோக்கி
அயோத்தியைத் தாலாட்டி ஓடும்
அருள் நதியே —
மா சரயுவே!
ராமன் காலடி பட்ட புனித கரை,
சீதையின் நெஞ்சம் துளிர்த்த நதி,
லக்ஷ்மணன் காத்த அன்பின் ஓடை,
பக்தியின் பாதை நீயல்லவா?
தவம் செய்த முனிவர் கண்ணீரையும்
தரிசனம் கண்ட பக்தர் கனவையும்
மெளனமாய் தாங்கி செல்லும்
கருணையின் ஓடமே!
உன் நீரில் சிந்திய பாவங்கள் கரைந்து,
உன் அலைகளில் பயம் கருகி,
உன் கரையில் நின்றால் கூட
உள்ளம் அயோத்தியாகும்.
ஆழமில்லை என நினைத்தாலும்
அர்த்தம் நிறைந்த ஓட்டம் உனக்கு,
அமைதியாய் ஓடினாலும்
ஆன்மாவை ஆளும் சக்தி உனக்கு.
🌼 ராம நாமம் உன் ஓசை,
தர்மமே உன் திசை,
மோக்ஷமே உன் முடிவு—
எங்கள் உள்ளங்களில் என்றும் ஓடு,
மா சரயுவே! 🌼💐